„Strasznie głośno, niesamowicie blisko”

11 września 2001 roku w wyniku ataku terrorystycznego na budynek World Trade Center w Nowym Jorku zginęły 2973 osoby.

Dziesięć lat później, w 2011 roku, na podstawie książki Jonatana Safrana Foera, pisarza mającego polskie korzenie (tu urodziła się jego babcia), powstał film o tym samym tytułem – Strasznie głośno, niesamowicie blisko, wyreżyserowany przez Stephena Daldryego. W role głównych bohaterów wcielili się Tom Hanks (jako Thomas Schell, ojciec), Thomas Horn (jako Oskar Shell, chłopiec mierzący się z traumą po stracie taty) i Sandra Bullock – jako Linda Shell.
Film trwa 130 minut i został, nakręcony w USA. Opowiada o 11-letnim chłopcu – Oskarze, chorym na zespół Aspergera (łagodniejszy przypadek autyzmu wczesnodziecięcego, osoba ta, podobnie jak z autyzmem, ma tendencję do wycofywania się z kontaktów społecznych, jednak cierpi bardziej, ponieważ zależy jej na przyjaźni, nie wykazuje opóźnień w rozwoju mowy i rozwija się prawidłowo pod względem poznawczym, co umożliwia logiczną komunikację i kontakt z ludźmi). Stracił on tatę w katastrofie WTC i nie może pogodzić się z jego brakiem. Przeglądając jego rzeczy i przedmioty, w górnej szafie pokoju rodziców znajduje niebieski wazon. Przypadkowo przewraca go i rozbija. Wypada z niego koperta z kluczem, a na niej napisane zostało nazwisko Black. Chłopiec postanawia odszukać owego Blacka poprzez rozwiązywanie zagadki. Przemierza dzielnice Nowego Jorku. Poznaje miasto i jego mieszkańców. Odwiedza każdego o nazwisku Black ( jednak w tym mieście jest 472 takich osób). W tym czasie pokonuje swoje lęki i fobie, miedzy innymi lęk przed samolotami, wieżowcami i hałasem. Trwa to długo, więc doznaje wielu ciekawych przygód, poznaje ludzi i uczy się życia. Wreszcie udaje mu się znaleźć Pan Blacka, który poszukiwał klucza z niebieskiego wazonu. Do czego potrzebny był mu klucz – dowiecie się, oglądając ten niezwykły film. A Oscar Shell być może dołączy do grona innych ciekawych literackich imienników – choćby z powieści Guenthera Grassa Blaszany bębenek albo z epistolarnej opowieści Erica Emmanuela-Schmitta Oskar i pani Róża.

Karolina Horbacz

Zostaw odpowiedź